• تشخیص
در اصل
QEEG برای تشخیص کج‌کاری‌های موضعی یا کلی مغز بکار می‌رود. بوسیله QEEG می‌توان بیماری‌های مغزی- عروقی، آسیب‌های مغزی، AD/HD، اختلالات یادگیری، اضطراب، افسردگی، تومورهای مغزی، صرع، اسکیزوفرنی، دمانس و آلزایمر را با دقت 80 تا 90 درصد تشخیص داد.
• تشخیص افتراقی
برای مطمئن شدن از وجود جراحات داخلی مغز، سكته، حملات قلبی و یا نارسایی‌ ریه‌ها كه منجر به هیپوكسی مغز می‌شود؛ زمانیكه تشخیص صرع یا تومورها مورد شك واقع شود؛ در مواردی كه تشخیص اختلالات یادگیری و کمبود توجه مورد شك واقع شود؛ در مواردی كه به وجود كج‌كاری مغز به علت سوءمصرف مواد تردید داریم؛ هنگامی‌كه تغییر در علائم اختلالات هوشیاری (ناركولپسی‌، كما، حواس‌پرتی) یا عملكرد سیستم عصبی (سردرد، استفراغ و آفازی) دیده شده باشد.
• درمان و پیگیری
پیگیری سندرم‌های ارگانیكی مغز؛ پیگیری نتایج شیمی درمانی و پرتودرمانی و ترك داروهای روان‌گردان یا غیرمجاز؛ پیگیری بیماری‌های عفونی مانند آنسفالیت و یا مننژیت؛ بررسی وضعیت بیمار پس از جراحی؛ تعیین داروهای مؤثر با اثربخش‌ترین دوز و كمترین عوارض منفی؛ در بسیاری از موارد
QEEG راهكارهای درمانی نیز ارائه می‌دهد.
• سنجش
سنجش توانمندی‌های هنری، ورزشی و شناختی و ذهنی مانند بهره هوشی (
IQ)، تمركز، توجه، میزان هماهنگی ذهن و بدن و .... از آن‌‌جا که QEEG به ارزیابی عملکرد مغز می‌پردازد و نیز توانمندی‌های ذهنی هر فرد با عملکرد مغزی او ارتباط مستقیم دارد، لذا با استفاده از این روش می‌توان برآوردی از این توانمندی‌ها به‌دست آورد.