• داده هایی كه از طریق الكترودها بدست می آیند و ثبت می‌شوند، آنقدر زیاد هستند كه یك درمانگر نمی‌تواند تمام آن‌ها را تفسیر كند. QEEG، این داده‌ها را تجزیه و تحلیل می‌كند و در قالب نقشه‌های رنگی مغز یا نمودارها و جداول خلاصه می‌كند.
QEEG بر خلاف EEG به ارزیابی عملکرد مغز می‌پردازد.
QEEG، با ایجاد نقشه‌های زنده و پویا (متحرك) از مغز و مقایسه آنها با داده‌های پایه، از دقت تشخیصی بالایی نسبت به مصاحبه های بالینی برخوردار است. برآوردها نشان میدهد كه توافق بین درمانگران در مورد اختلالاتی نظیر ADHD در حدود 40% است در حالیكه دقت QEEG حدود 90% است.

.
• تعیین نوع و دوز دارو: در بسیاری از بیماری‌های روانپزشكی، چندین دارو با عملكردهای متفاوت وجود دارد. عموماً روانپزشك با جایگزین كردن داروها در دوره های خاص، به داروی مؤثر دست می یابد.
QEEG می‌تواند از همان ابتدا داروی مؤثر را پیشنهاد دهد و روند درمان را تسریع بخشد.
• افتراق اختلالات ارگانیكی و كاركردی