اضطراب امتحان

اضطراب به منزله بخشی از زندگی هر انسان، در همه جوامع، به عنوان یک پاسخ مناسب و سازگار تلقی می­گردد. فقدان اضطراب یا اضطراب بیمارگونه ممکن است ما را با مشکلات و خطرات زیادی مواجه سازد. عوامل زیستی (از قبیل برانگیختگی فیزیولوژیکی)، روان­شناختی (مانند افکار مزاحم) و اجتماعی (به طور مثال فشار والدین و معلمان) در ایجاد و بروز اضطراب نقش اساسی ایفا می­کنند (لوو همکاران، 2008؛ به نقل از وون در اِمبسه، بارتریان و سی­گل،2013). اضطراب امتحان یکی از انواع اضطراب می­باشد؛ زمانی که فرد امتحان را تهدیدکننده ادراک می­کند، افکار، رفتارها و احساسات ناسازگار برانگیخته‌ شده و متعاقب با آن اضطراب نیز افزایش پیدا می­کند. هیوبرتی (2000) بیان می­کند که اضطراب امتحان به دو صورت «اضطراب صفت» و «اضطراب حالت» وجود دارد. اضطراب صفت، در اکثر موقعیت­ها به صورت مزمن و مداوم وجود دارد و یک رویداد خاص آن را موجب نمی­شود. اضطراب حالت، در یک موقعیت خاص بروز می­یابد و معمولاً یک محرک آشکار، موجب آن می­شود. به اعتقاد واینر و کارتون (2012) علت­های زیادی برای اضطراب امتحان از جمله انتظارات والدین، معلمان و دیگر افراد مهم زندگی، ترس از نامید شدن دوستان و خانواده به خاطر عملکرد ضعیف خود، مرتبط دانستن احساس ارزشمندی خود با نتیجه و نمره حاصل از امتحان و احساس عدم کنترل بر موفقیت وجود دارد.