یادگیری خودتنظیمی

یادگیری فعالیتی است مستقل از سن و موقعیت که در سراسر عمر پیشرفت خواهد کرد. این فعالیت، دانش­آموز را در کانون توجه قرار داده و اساساً به وضعیت استعداد و شایستگی­های دانش­آموز در فرآیند یادگیری و اجرای تصمیم­های او برای موفقیت در این فرآیند مربوط است. یکی از انواع یادگیری، یادگیری خودتنظیمی می­باشد. یادگیری خودتنظیمی، به راه­های نسبتاً ویژه­ای که یادگیرنده از طریق آن­ها، کنترل یادگیری خود را در دست می­گیرد، اشاره دارد. یادگیری خودتنظیمی شامل فرآیندهای فراشناختی، انگیزشی و رفتاری می­باشد که به کسب دانش و مهارت، مانند تعیین هدف، برنامه­ریزی، یادگیری راهبردها، تقویت خویشتن و خود­نظارتی می­پردازد. دیدگاه یادگیری خودتنظیمی با تمرکز بر تجزیه و تحلیل آموزشی، توانایی­های یادگیری دانش­آموزان را از فرآیندهای خود­آغاز دانش­آموزان به بهبود روش محیط­ آموزشی تغییر داد. این رویکرد، یادگیری را فعالیتی می­داند که دانش­آموزان آن را به صورت فعال انجام می‌دهند و همانند رویدادی پنهان در نتیجه تجارب یادگیری، اتفاق می­افتد. نظریه یادگیری خودتنظیمی، به روش­های غیراجتماعی آموزش و پرورش مانند یادگیری اکتشافی، آموزش فردی از طریق خواندن، مطالعه، برنامه آموزشی و یا آموزش به کمک کامپیوتر نیست، بلکه می­تواند شامل یادگیری اجتماعی مانند مدل­سازی، راهنمایی و بازخورد از همتایان، مربیان و معلمان باشد. موضوع کلیدی در تعریف یادگیری خودتنظیمی، این نیست که آن را از جنبه اجتماعی جدا کنیم، بلکه این است که آیا یادگیرنده می­تواند ابتکار شخصی، پشتکار و مهارت تطبیقی ​​را در فرآیند یادگیری خود، به نمایش بگذارد.